Analiza oddziaływań metaliczny – tkanka kostna

Abstract

We współczesnej implantologii zwraca się szczególną uwagę na istniejący od dawna problem szybkiej degradacji oraz postępującej dysfunkcji implantów. Przyczyną reoperacji jest w większości wypadków brak właściwego współdziałania pomiędzy tkankami kostnymi pacjenta a implantem. Wy-sunęłam tezę, iż odpowiednia kombinacja dwóch najistotniejszych czynników: powierzchni implantu i rodzaju warstwy pośredniej oraz właściwe relacje odkształceń implant - kość powinny pozwolić na otrzymanie optymalnego rozwiązania problemu oddziaływań na styku kości i implantu. Problemem staje się przygotowanie warstwy zewnętrznej implantu. Brak jest w miarę udokumentowanych wyników badań, które w sposób jednoznaczny wykazałyby sposób rozwiązania. Celem pracy jest analiza teoretyczna, w dalszym etapie poparta eksperymentami, oraz ocena warunków biomechanicznych i biochemicznych prawidłowego ukształtowania warstwy zewnętrznej i struktury implantu.
Autor: Monika Stefańska

1. MATERIAŁY STOSOWANE W IMPLANTOLOGII

We współczesnej implantologii dominują elementy wytworzone z tworzyw metalicznych oraz sztucznych. Ze względu na strukturalną rolę kości metale są materiałem, z którego najczęściej wytwarza się implanty[2]. Najchętniej używa się stopów tytanu oraz stali austenitycznej. Rezygnuje się jednak ze stopów z aluminium i wanadem ponieważ udokumentowano przypadki rozpuszczania się Al oraz V. Udowodniono, iż Al ma wpływ na rozwój choroby Alzheimera, zaś V cechuje się wysoką cytotoksycznością.W nowej generacji stopów znalazły się takie, które mają mniejszy moduł sprężystości oraz większą biotolerancję: Ti-12Mo-6Zr-2Fe; Ti-15Mo-3Nb-30(21SRx); Ti-13Nb-13Zr itd. Warto zwrócić uwagę, iż także Hf, Nb, Ta oraz Re są wysoce biokompatybilne oraz osteokonduktywne[7]. Trwają badania nad jakością implantów ze stopów z wymienionych metali.