Analiza tłumienności dwójłomnych światłowodów fotonicznych w funkcji ich parametrów konstrukcyjnych cd.

3. WYNIKI OBLICZEŃ

3.1. DWóJŁOMNOŚCI STRUKTUR WYJŚCIOWYCH I ZOPTYMALIZOWANYCH

Na rys. 4 przedstawione zostały obliczone przebiegi dwójłomności modowej w funkcji długości fali świetlnej dla struktur wyjściowych (rys. 4a) i zoptymalizowanych (rys. 4b). Struktury B i C charakteryzują się podobnymi wartościami dwójłomności w całym zakresie spektralnym, przy czym są one znacznie mniejsze niż dwójłomność struktury A. Struktura D zoptymalizowane pod względem ilości elementów strukturalnych zachowuje parametry struktur wyjściowej (A). W strukturze E, która jest zoptymalizowaną wersją struktury B, ujawnia się znaczący wzrost dwójłomności spowodowany zwiększaniem średnicy otworów płaszczowych.

3.2. TŁUMIENNOŚCI STRUKTUR WYJŚCIOWYCH I ZOPTYMALIZOWANYCH

Rys. 5 przedstawia obliczoną zależność tłumienności od długości fali dla modu podstawowego E11 i modu pierwszego rzędu E21 struktur wyjściowych (rys. 5a) i zoptymalizowanych (rys. 5b). Przebieg tłumienności modu pierwszego rzędu określa jednomodowy zakres pracy analizowanych struktur. Można przyjąć, że mod E11 jest odcinany, gdy jego tłumienność wzrasta do poziomu kilkudziesięciu dB/m. Oznacza to, że struktura C jest co najmniej dwumodowa w analizowanym zakresie spektralnym. Rys. 4b pozwala porównać parametry struktur zoptymalizowanych D i E z parametrami struktur wyjściowych A, B. Porównanie to pokazuje, że znaczne zmniejszenie liczby kanałów powietrznych w płaszczu praktycznie nie zmienia tłumienności obu struktur, a w przypadku struktury E prowadzi do znacznego zwiększenia dwójłomności do poziomu 10-3.