Prace badawcze nad proekologicznym zastosowaniem stymulacji laserowej materiału biologicznego zostały zainicjowane w połowie lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku przez Dobrowolskiego [1]. Dotychczasowe badania prowadzone w Katedrze Biotechnologii Środowiskowej i Ekologii, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie potwierdziły korzystny wpływ stymulacji światłem spójnym na niektóre gatunki roślin wykorzystywane w inżynierii środowiska. Okazuje się, że odpowiednio dobrane parametry naświetlania (tj. długość fali światła, gęstość energii, czas naświetlania i sposób ekspozycji) mogą zwiększyć walencję ekologiczną roślin. Stymulacja taka może powodować wzrost odporności na niesprzyjające warunki środowiskowe, zwiększenie energii kiełkowania, przyspieszenie wzrostu i zmiany stopnia kumulacji pierwiastków w komórkach roślinnych [4].
Efekty biostymulacji wywołane naświetlaniem materiału biologicznego światłem laserów o małej mocy związane są z absorpcją kwantów energii promieniowania laserowego przez określone związki aktywne biologicznie lub organelle komórkowe. Skutkiem działania stymulacji może być zmiana metabolizmu komórki. Zaabsorbowane promieniowanie powoduje zwiększenie aktywności niektórych enzymów, szczególnie tych, które uczestniczą w procesach energetycznych komórki; m.in. stymuluje transport elektronów w łańcuchach oddechowych i kumulację energii w ATP [2,3].