Badanie charakterystyk: mechanicznych, mikroskopowych, strukturalnych tkanek układu naczyniowego cd.

2. Metodyka

Preparaty zostały pobrane podczas zabiegów operacyjnych (9 kobiet, 30 mężczyzn), w wieku 51÷88 w celu przeprowadzenia badań biomechanicznych oraz histopatologicznych. 2.1. Badania biomechaniczne

Materiał wykorzystany do badań biomechanicznych, zanurzony był 0, 9% NaCl w temperaturze 4o C. Badania własności materiałowych wykonano w dniu pobrania. Próbki do badania wycinano z materiału badawczego w kierunku wzdłużnym i poprzecznym. Próbki mocowano za pomocą uchwytów typu labiryntowego do maszyny wytrzymałościowej MTS Synergie 100[1].

Próbki rozciągano na maszynie wytrzymałościowej jednoosiowo aż do momentu zerwania ze stałą prędkością 2mm/minutę. Po zamocowaniu próbki do uchwytów mierzono: odległość między krawędziami uchwytów( długość początkowa l0), szerokość próbki w0, grubość t0. Otrzymane wyniki uśredniano i traktowano, jako wartości początkowe. Pole powierzchni poprzecznej A[mm2] obliczano zgodnie ze wzorem:

(1)

Naprężenie σ [MPa] i odkształcenie ε[-] obliczono ze wzoru:

(2)

(3)

Gdzie: σ[MPa] - naprężenie, ε[-]-odkształcenie, l0[mm]-długość początkowa, ∆l [mm]-przemieszczenie, F[N] –siła, A[mm2]-pole powierzchni przekroju poprzecznego próbki, w0-szerokość początkowa, t0- grubość początkowa próbki.

Wyniki badań biomechanicznych wyrażono w postaci wartości średnich oraz odchylenia standardowego.

2.2. Badania histopatologiczne

Badania histopatologiczne polegały na utrwaleniu próbki w 10% buforowanej formalinie, następnie wycięte próbki parafinowano i barwiono hematoksyliną i eozyną (H&E). Pod wpływem hematoksyliny jądra komórkowe barwią się na ciemno niebieski kolor, a pozostałe komponenty na kolor różowy pod wpływem eozyny. Badania histopatologiczne pozwoliły na zanalizowanie stopnia zaawansowania zmian miażdżycowych[1].