Dostępne obecnie monitory oddechu nie są pozbawione istotnych wad. Stosowane w praktyce klinicznej urządzenia, takie jak pulsoksymetr, elektrody mocowane do klatki piersiowej oraz detektory przepływu i akustyczne nie nadają się do długotrwałego używania, ze względu na stały bezpośredni kontakt ze skórą dziecka. Różnego rodzaju czujniki opasujące klatkę piersiową lub brzuch niemowlęcia i rejestrujące ruchy oddechowe mogą uciskać ciało dziecka i powodować jego deformacje. Wyjątek w tym przypadku stanowi jedynie odzież tekstroniczna [1], obecnie niestety wciąż jeszcze droga i niedostępna. Podejmowane były także próby konstrukcji bezkontaktowego monitora, wykorzystującego czujniki gazów oddechowych (CO2 [7], para wodna [8]), jednak działające na tej zasadzie urządzenia okazały się wrażliwe na zakłócenia i niewygodne dla dziecka.
Większość stosowanych obecnie monitorów przeznaczonych do użytku domowego wyposażonych zostało w czujnik w postaci wkładki układanej pod materacem w łóżeczku niemowlęcia. Niestety przyrządy wykorzystujące takie rozwiązanie charakteryzują się bardzo dużą wrażliwością na drgania pochodzące z otoczenia [4] i w konsekwencji dużą zawodnością.
Najnowsze dostępne na rynku monitory oddechu przyczepiane są bezpośrednio do pieluszki niemowlęcia i rejestrują ruch jego brzucha [10]. Cechuje je znacznie większa niezawodność. Niestety pomimo stosunkowo niedużych rozmiarów i masy mogą być niewygodne, szczególnie dla wcześniaków i małych niemowląt. Żaden z dostępnych obecnie monitorów domowych nie rejestruje bradykardii, przez co wykrywanie bezdechu obturacyjnego zachodzi z dużym opóźnieniem, gdy dojdzie już do osłabienia pracy mięśni oddechowych.