Pomiary momentów sił mięśnia spastycznego

Abstract

Według definicji Lance’a spastyczność to zaburzenie ruchowe ze wzmożeniem odruchów tonicz-nych na rozciąganie, zależnych od szybkości rozciągania mięśnia, ze wzmożeniem odruchów głębokich w wyniku nadpobudliwości odruchów na rozciąganie[3]. Klasycznym objawem niedowładu spa-stycznego jest odruch scyzorykowy, czyli niemożność hamowania skurczu mięśnia podczas biernego rozciągania, w efekcie czego kończyna zamyka się jak scyzoryk. Spastyczność jest składnikiem pato-logicznego zespołu górnego neuronu i zawsze jest wyrazem uszkodzenia w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Opracowano wiele metod oceny spastyczności. Podobnie jak najczęściej stosowana w praktyce klinicznej skala Ashworth’a dają one tylko subiektywną ocenę tego schorzenia. Pomiar w warunkach ststycznych parametru biomechanicznego, jakim jest moment siły mięśnia może umożliwić wypracowanie ilościowej oceny spastyczności stosowanej rutynowo w praktyce lekarskiej. Warunki statyczne oznaczają, że prędkość kątowa ruchu w stawie w = 0. Jej wyznaczenia dokonuje się metodą izometryczną. Przedstawione są wstępne wyniki przeprowadzonych badań.
Autor: Bogusława BARAN

1. CEL

Dążąc do obiektywnej oceny siły mięśniowej pacjentów po przebytym udarze mózgu należy utworzyć normy maksymalnych momentów siły. Praca dotyczy normy dla mięśni antagonistycznych w stawie łokciowym. Oceniając siłę mięśniową danego pacjenta w stosunku do przyjętej normy będzie można obiektywnie określić stopień spastyczności, co pozwoli na przypisanie pacjentowi także rodzaju niedowładu (ze znaczną przewagą zginaczy lub z niewielką przewagą zginaczy), a w konsekwencji obranie odpowiedniej taktyki rehabilitacyjnej.

Celem pracy jest więc: wyznaczenie normy wartości siły mięśniowej dla grupy pacjentów z hemiplegią, po przebytym udarze mózgu oraz określenie relacja pomiędzy zginaczami a prostownikami stawu łokciowego.