Prywatyzacja przedsiębiorstw ciepłowniczych w Polsce cd.

3. PRZYCZYNY PRYWATYZACJI

Impulsem do rozpoczęcia procesu prywatyzacji przedsiębiorstw ciepłowniczych jest nie tylko ich zła kondycja ekonomiczna, ale również problemy finansowe samorządów, które w prywatyzacji widzą źródło finansowania. Tak było w przypadku prywatyzowania Gdańskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej. Sprzedaż GPEC-u miała uratować spółkę oraz podreperować finanse miasta.

W momencie sprzedaży spółki jej wartość spadała. Kontrowersje i pytania wzbudził fakt, że GPEC jeszcze pod koniec lat dziewięćdziesiątych przynosił duże zyski (w 1999r. - 4 mln zł!), a już cztery lata później tonął w długach spowodowanych stratami przy sprzedaży ciepła oraz koniecznością spłaty ogromnego kredytu (40 mln USD) zaciągniętego w Banku Światowym na modernizację. Według obliczeń dokonanych przez dziennikarzy Gazety Wyborczej strata GPEC-u wiązała się głównie z nie wywiązywaniem się odbiorców ciepła ze zobowiązań finansowych wobec spółki. Za dostarczane ciepło nie płaciły podmioty będące własnością gminy, gminne przedszkola, szkoły itd. Niestety gmina nie posiadała na ten cel odpowiednio dużych funduszy. Władze miasta Gdańska nie ukrywały, że zysk ze sprzedaży Gdańskiego Przedsiębiorstwa Ciepłowniczego w bardzo znaczny sposób wpłynie na kondycję finansową gminy. Pieniądze za sprzedaż GPEC-u zostały zaplanowane w budżecie na rok 2004 jeszcze przed podpisaniem umowy prywatyzacyjnej i dokonaniem transakcji. Gdyby nie doszło do sprzedaży GPEC-u, miasto nie znalazłoby odpowiednich funduszy na zaplanowane inwestycje, zarówno nowe jak i kontynuowane. Dodatkowo istniało ryzyko, że Gdańsk straci szansę na pozyskanie z Unii Europejskiej ok. 150 mln zł dotacji na te inwestycje. Co więcej, niesprzedanie spółki oznaczało konieczność zaciągnięcia kredytu w wysokości 50 mln zł. [2]