Realizacja wokodera w środowisku Reaktora

Abstract

Historia wokoderów (ang. VOice COded recorDER) sięga lat trzydziestych ubiegłego stulecia, kiedy to Homer Dudley zbudował pierwsze tego typu urządzenie [2, 3]. Pierwotnym przeznaczeniem wokodera była parametryzacja, a następnie transmisja sygnału mowy na duże odległości wykorzystując przy tym wąskie pasmo. Jak wiadomo, sygnał mowy jest sygnałem redundantnym [2] i jego transmisja w czystej postaci wymaga pasma o stosunkowo dużej przepustowości. W momencie, gdy sygnał mowy zostanie poddany analizie okazuje się, że szerokość potrzebnego pasma nie jest już tak duża. W momencie, gdy rozwinęła się muzyka elektroniczna, wokodery znalazły swoje zastosowanie i w tej dziedzinie. Zespoły takie jak Kraftwerk, Daft Punk, Tangerine Dream, czy soliści, wśród których należy wymienić Herbiego Hancocka, sukcesywnie stosowali urządzenia, które nadawały muzyce nowy wymiar. Wykorzystywane realizacje, to wokodery przede wszystkim pasmowe.
Autor: Tomasz STACHURA

1. BUDOWA I ZASADA DZIAŁANIA WOKODERA PASMOWEGO

Schemat blokowy wokodera pasmowego zamieszczony został na rys. 1 (na podstawie [2]). Wyróżniamy w nim dwa bloki: analizy po stronie nadawczej i syntezy po stronie odbiorczej. Sygnał mowy dzielony jest na szereg pasm o częstotliwościach środkowych z od 300Hz do 3400Hz. Następnie mierzona jest amplituda każdego z wydzielonych sygnałów. Jednocześnie wykonywany jest pomiar częstotliwości podstawowej tonu krtaniowego i podejmowana jest decyzja o dźwięczności, czy też bezdźwięczności aktualnie analizowanej głoski. Tak uzyskane parametry są multipleksowane i przesyłane łączem telefonicznym do odbiornika, w którym, na drodze syntezy, odtwarzany jest sygnał mowy (amplitudy sterują wzmocnieniami odpowiednich filtrów pobudzanych ciągiem impulsów, których częstotliwość jest zdeterminowana przez , lub sygnałem szumowym w przypadku, gdy głoska jest bezdźwięcz-na). Parametry filtrów po stronie odbiorczej odpowiadają parametrom filtrów po stronie nadawczej.