Metoda wyznaczenia charakterystyki biomechanicznej stentu wieńcowego

Abstract

Zasadniczym celem prezentowanej pracy było wyznaczenie charakterystyki biomechanicznej stentu wieńcowego oraz dokładne poznanie mechanizmu rozprężania implantu na balonie. Przeanalizowane zostały odkształcenia, występujące zarówno w prostych odcinkach konstrukcji stentu. Badania zostały wykonane początkowo w obszarze odkształceń sprężystych, a następnie po wyborze optymalnej metody pomiarowej, również dla odkształceń plastycznych. Przebieg badań obejmował dodatkowo analizę struktury powierzchni, materiału z którego wykonany został implant, przed i po odkształceniu plastycznym.
Autor: Dominika GRYGIER

1. WPROWADZENIE

Jednym z najważniejszych osiągnięć ostatnich lat w dziedzinie kardiologii zabiegowej w leczeniu choroby niedokrwiennej serca jest stosowanie wenątrznaczyniowych implantów, zwanych stentami. Stenty są rodzajem metalowego, sprężystego rusztowania o przestrzennej konstrukcji walcowej i milimetrowych wymiarach, które wszczepia się w miejsce krytycznie zwężonego odcinka tętnicy wieńcowej, w celu podparcia ścian i poszerzenia jej światła (Rys. 1.). Istnieje wiele typów stentów, różniących się od siebie technologią wykonania, materiałem z którego zostały wykonane, kształtem i techniką rozprężania w naczyniu wieńcowym [5].

Implantacje stentów do światłą tętnic zostały zapoczątkowane przez Dottera w 1960 roku. Zabieg polegał na wszczepieniu stalowej rurki do tętnicy obwodowej psa. W 1982 roku D. Maass oraz w 1985 roku Julio Palmaz przeprowadzili kolejne doświadczenia na zwierzętach ze stentami. Początkiem klinicznego ich zastosowania było wszczepienie w 1986 roku przez Sigwart stentów do natywnych tętnic wieńcowych człowieka po zabiegu koronaroplastyki [4].



Obecnie prowadzone jest wiele badań nad skonstruowaniem stentu o lepszej widoczności we fluoroskopii, co związane jest z ulepszeniem materiału, o odpowiedniej postaci geometrycznej, zmniejszonej powierzchni kontaktowej ze ścianami naczynia, zwiększonej giętkości, a także pokrytego odpowiednimi lekami przweciwzakrzepowymi i powlekanymi polimerami, które obniżyłyby trombogenność. Jednak pomimo tak dużego postępu nie rozwiązanymi nadal problemami pozostają ostre lub podostre zamknięcie tętnicy wieńcowej, oraz nawrót zwężenia – restenoza, występujące u 14-40% pacjentów poddanych zabiegowi angioplastyki wieńcowej.