Zgazowanie parą wodną elementów odpadów płyt obwodów drukowanych w warunkach laboratoryjnych cd.

2. Wyniki próby

Po ostygnięciu układ rozmontowano. W trakcie demontażu pojawiły się trudności z wyjęciem złoża. Wsad był spieczony i przywarł do ścianki reaktora. Ostatecznie, po próbach kruszenia, materiał wydobyto z reaktora.

Rys. 4. Materiał wyjęty z reaktora.

W wyjętym materiale można było zaobserwować kawałki włókna szklanego, kulki powstałe z lutowia oraz metale. Po zważeniu produktu końcowego przystąpiono do mechanicznego rozdzielenia frakcji. Użyto moździerza oraz dwóch sit: 0,40 mm oraz 0,16 mm. Całość łatwo się rozdrabniała. Po rozdzieleniu oraz przesianiu przez sita otrzymano następujące frakcje: <0,16, 0,16<*<0,40 oraz >0,40. Podczas separacji ręcznej wyodrębniono metale oraz lutowie. W odbieralniku, w którym zebrała się ciecz można było zaobserwować wyraźny rozdział faz. Na powierzchni cieczy/fazy wodnej (której zabrało się najwięcej) można było zaobserwować cienką warstwę jasnożółtych olei, na dnie natomiast zebrały się gęste brunatne oleje. Całość wydzielała intensywny zapach przypominający zapach gumy.

Produkt końcowy (frakcje niemetaliczne) prażono w 600 °C w warunkach utleniających. Po około 24 godzinach zważono pozostałość. Ubytek masy wynosił około 3%. Wskazywało to, że niemal cały węgiel udało się wyeliminować z układu za pomocą zgazowania parą wodną.

 Tabela 3. Zestawienie wyników końcowych.

LITERATURA

[1] KORNACKI W., Recykling płytek drukowanych, II Krajowa Konferencja Naukowo-Techniczna „Ekologia w elektronice”, Warszawa 2002
[2] SZCZEPANIAK W., SOBIANOWSKA A., Termiczny recykling surowcowy odpadów elektronicznych, Recykling 2007, nr 7-8, s. 26-28
[3] TOHKA A., LEHTO H., Mechanical and Thermal Recycling of Waste from Electric and Electrical Equipment, Helsinki University of Technology Department of Mechanical Engineering